| تبليغات | X |
| ..::سال::.. این واژه ها صراحت تنهایی منند.....
|
|
|
واگویه...
بربستری از یادهای تلخ میخوابم آیا نمیبینی؟؟؟ خون گریه هایم را که خشکیدند بر بالش با دردهایی گنگ با بغض هایی گیج می بارم این اندوه بودن را دلشوره هایم شعر تکرار است هرلحظه و هر ثانیه ،هر روز نومید از آرامشی روشن دلگیر از آیینه ایی تاریک از بودن خود سخت رنجورم در چشم هایم طرح فقدانیست خوابیده ام بر بستری از درد در بازوانت جای من خالیست دلم گرفته از این روزهای اجباری دوباره دلخوش یک: " زود می آیم " حروف تکراری..... .......حروف تکراری دوباره می پرم از خواب باز می پرسم چرا همیشه به جایی نمی رسد دستم؟؟ چگونه بی بودت هنوز هم هستم؟؟!! دوباره زل زده ام جای خالیت سرد است دوباره این منم و روزهای اجباری صدای خانه سکوت است و هق هقم گرم است... صدای تکراری............. .............صدای تکراری جامانده ام بر خطی از تردید حتی خدا دلواپس من نیست جا ماندم از دنیا و میدانم دیگر زمان خواب دیدن نیست افسانه های من همه مردند من ساکن ابری ترین روزم درخاطرم یک نقطه ی تار است امروزم و فردا و دیروزم اسمم چرا یادم نمی آید؟؟؟!! اصلا کسی من را صدا کرده؟؟؟ جای کسی در سینه ام خالیست گویا کسی من را رها کرده چون کودکی من پشت در ماندم باضجه های تلخ و زجر آور شایدکسی قلبش به رحم آید در را به رویم وا کند آخر در تنگنای کوچه هایی که خلوتشان مرا خفه خواهد کرد سخت است که بدانم برای بزرگ بودن کوچکم و برای کوچک بودن بزرگ
...........
طرحی غریب مثل نجابت بود خون مرده روی زخم صبوری ها با کندوکاو ناخنی از تردید بر خاطرات خسته ی دوری ها طرحی غریب با غم یک برگ است در برگریز و بارش یک پاییز با تارهای روشنی از باران بر روی بغض کهنه ی یک تبعیض طرحی غریب مانده به جا از من حجم نگاه تو شده امضایم دستی که خط زد است مرا از بوم یک زخم کنده است سر جایم طرحی شگرف مانده به جا از تو در پس زمینه ایی که پر از درد است پاشیده روی اشک سپید من طرحی که شکل خنده ی یک مرد است ارزوى مرده.... سر بکوب بر این حصار سیاه مدّور پنجه ها را خونین کن در ساییدن بی وقفه بر دیوار دیوار وهم و دلزدگی و تکرار و در سطل علف های متعفّن ذهنت همچنان خوشباورانه این خیال بیهوده را نشخوار کن.....: که این رنج پروانه شدن است که کرم ابریشم میکشد تا صبح دم بر باغ های توت وحشی بال بگشاید آه..چه گمان بیهوده ایی چوب خط پرشده ی آرزوهایت را از دیوار پاک کن زیرا که کرم مرده هرگز از پیله بیرون نخواهد آمد متوازى.... مینویسم واژه هایم را بر خطوط موازی دفتر و خیره می شوم به تیرهای موازی سقف سر می کوبم به دیوارهای موازی اتاق و روزهایم در مسیری بسیار به هیچ نزدیک،با آن موازیست پایانی نیست بر دور تکرار بیهودگی ام تکرار میشوم...تکرار میکنم و هرگز به هیچ نمیرسم.. و هرگز هیچ نمیشوم.. در دنیایی موازی بی هیچ زاویه و کنجی برای خلوت در مسیری موازی با مرگ موازی با زندگی در احساسی موازی با عشق موازی با نفرت ودر کالبدی موازی با من موازی با تو چگونه خط متقاطع هیچ حضوری تکرار این خطوط موازی را نمیشکند؟؟؟!! روزمرگى..... به چه دلخوشند این روزمرگان عادت زندگی؟؟!! چگونه صبح سر بر می آرند از این بستر تحمل وچگونه شب در آغوش نفرت یکدیگر می آرمند نام یکدیگر را در غرغره ایی از آب و خون بر صورت هم تف میکنند و پنجه های عفونت این زجر را بر تن هم میکشند چه رازیست در این صبوری هر روزه چه اصراریست بر تکرار دوباره ی این حماقت چه نیازیست به بستن نطفه ی کینه و تولدی از درد برای گردش دوره ی بی انتهای تلخکامی آه...به چه دلخوشید ای روزمرگان عادت زندگی؟؟؟؟ باغ آبستن برگ شمع افسرده ی باد و من اینجا بی تو از حرارت لبریز و به غم نزدیکم خاطراتی سرشار لحظه هایی شیرین هجرتی زودهنگام انتظاری سنگین من صبورم با اشک به صدایت دلخوش پشت این درد بزرگ خانه ایی هست که من را به تو خواهد بخشید
پ.ن: وچه خوش گفت حمید:((که صبوری مرا کوه تحسین میکرد))
عبور یک سگ هار بود از ذهنم که زوزه میکشید و می دوید و من زوزه اش را نوشتم و تو خواندی گفتی شعرت عجیب غمگین است گفتی و حس نکردی درد دندانهای کف آلودش را بر لاشه ی ذهنت آری ... من اینک عجیب غمگینم و عجیب وحشی به درد تلخ خود آهسته می گریم به این دلتنگی بی وقفه خو کردم و در تنهای ام آرام می نوشم شراب زهرگین انتظارم را شبیه کودک لجباز و بازیگوش حساب روزهارا می شماری با سر انگشت مدام از من سراغ قصه می گیری بیا آرام شو ذهن غمین من اگر حتی از این آینده ی نا دیده دلگیری من از اعداد این تقویم رنجورم و از این ساعت کند و خموش و منگ نمی دانم که فردا کی به تقویم تو می آید چه دورم از سراب سرد دستانت در این دوزخ و چشمان تو،این آیینه های من که هر شب در میان خواب می گویند: که فردا روز دیدار است و فردا بازهم دوری و من آهسته با این درد می سازم که روزی عاقبت فردا تو می آیی رگ های پر تپش دستت
این هزارتو های آبی اشتیاق به تیغ میکشند حیثیت صبوری مرا و خون جنون می پاشند بر سنگفرش های انتظار چه میکند وسوسه ی نگاهت با مردم چشمانم که هرچه میدوند و میدوند و میدوند جز تورا نمی یابند کوچه های خالی را چون طناب بر گردن خاطراتم پیچیدی و می بری و می بری و... گم میکنی مرا در پیدای آغوشت آوای تو گردن میزند همه ی مترسکان غرورم را تا گنجشک های دلتنگی دانه های صبرم را به غارت برند لبخندت را بر زخم بغضم میبندم تا دیوانه ام کند این زجر و هر شب بمیرم بر جای خالی ات و هر صبح در جشن تصویر تو در قاب متولد شوم و تکرار و تکرار و تکرار..................... دیر یافته ام تو را و تنها حسرتم از شب هایی ست که بی درد تو گریستم کوچه ها طی میشود آهسته ٬من تنها
با کفاره ایی از جرم های کوچک و بسیار روی دوشم کوله ایی از لحظه های شوم توی چشمم بستری از خاطرات خیس دست هایم خسته و بسته رو به این بی خانگی جاری و یک سایه مثل یک همسایه ی بدخلق پا به پای من بی گمان روزی به جایی میرسم اما..... زنده یا مرده.....نمیدانم برای تو خوب من...خوبترین من برای تو.... رفیق موافق شب های دلتنگی .................. ........... ...... مرا یک لحظه مهمان کن به آرامش،به آزادی به در آغوش تو ماندن به در آغوش تو مردن به عطرت،دستهایت،چشم هایت هم مرا یک لحظه مهمان کن به یک لبخند تا دنیا برایم زیر و رو گردد از این دلواپسی ها سخت بیزارم و شب کز میکنم بر بستر مهتابی و خالی و بر تصویر تو انگشت میسایم چه کابوسیست این رویا؟؟ مجال شکوه کردن نیست و فرصت سخت کوتاه است همین تصویر هم کافیست مرا مهمان رویا کن من از اندوه دلتنگی چنان مستم که روی پلک هایم شعله می رقصد اگر حتی چنان دوری که ذهنم سر نمی ساید به درگاه ملاقاتت مرا یک لحظه مهمان کن به پستوهای دور خاطرات شاد خود با من مرا امشب تو مهمان کن به آغوشی که دیگر نیست به مردن من سزاوارم به تنها در خیال خوب تو مردن بادام تلخ
عشق من در یاد تو چون بادوم تلخیست در آجیل افکارت ظاهر شیرین من هرچند زیبا بود ساده در دست فراموشی به غارت رفت شادم از تلخی خود وقتی شکستی هستی ام را زیر دندان های خشمت طعم تلخم تا ابد در خاطرات شور افکار تو می ماند ------------------------------------- مجرم؟؟؟؟
واژه هایم مردند من به دلتنگی این لحظه گرفتار شدم وتو دوری از من آنچنان دور که دیداری نیست پشت این خواب سیاه صبح بیداری نیست قلمم را بدهید ذهن من زندانیست نعش یک کوله پر از واژه ی تاریک و سیاه روی دوشم مانده مجرمم ؟؟؟نه خود جرمم اینبار جرم و مجرم چه تفاوت دارد؟؟؟؟ قلمم را بدهید.... من به این حبس ابد محکومم |
..::ABOUT ME ::..
پروفايل مدير وبلاگ پست الکترونيک آرشيو وبلاگ عناوين مطالب وبلاگ ARCHIVE ::.. ..::LINK ::.. زنده به گور مسافر بارانی ترین لحظه ها(م.نهانی) شب نیلوفری پشت پاییز در وانیشا گویی مرا برای وداع آفریده اند سحرسخن(مانی) سیدمهدی موسوی فاطمه اختصاری کافه بلاگ(نوید) کوچه باغ sunwave کوچه های اردیبهشتی سمفونی مردگان مثل همیشه لبخند واژه ها خانه پدر درد دل آزاد! تیک تاک علی کریمی کلایه سادات خاموشی سپیده دمی که بوی لیمومیدهد مهرداد بابایی سروش معروضی سیمای آبی نهـــــــفتــــــ یادداشت های پروین پناهی |
